Digitaal gerestaureerde klassieker, fenomenaal neergezet door acteur en filmmaker Barbara Loden, over Wanda die getrouwd is met een mijnwerker en zich opgesloten voelt in Pennsylvania. Ze besluit haar leven om te gooien en weg te gaan.

Ooit een zelden vertoonde cultfilm, nu een klassieker van feministische cinema. Wanda, van de vroeg gestorven acteur en filmmaker Barbara Loden, belicht aangrijpend het lot van een gescheiden moeder op drift. Ze wordt fenomenaal neergezet door Loden, die ook tekende voor scenario en regie.

Wanda zou Lodens eerste en laatste lange speelfilm blijven. De film werd lovend ontvangen op de festivals (onder meer winnaar van de Prijs voor Beste Buitenlandse Film van het filmfestival van Venetië) en maakte indruk als portret van een vrouw die weinig keus heeft in haar leven, zichzelf als onmondig beschouwt en voortdurend in handen valt van verkeerde mannen, onder wie een bankrover.

Loden filmde met een kleine crew en zette de camera dicht op het hoofdpersonage, dat zo uit de werkelijkheid leek weggelopen. Loden in The New York Times: “Ik was zelf een type als Wanda. Ik kwam uit een arme streek, waar de mensen het moeilijk hebben. Ze hebben geen tijd om met enige afstand naar hun omgeving te kijken. Ze moeten van dag tot dag het hoofd boven water zien te houden. Ze zijn niet dom. Ze zijn onwetend.” Anders dan de Wanda uit haar film wist Loden zich te ontworstelen aan haar milieu. Ze acteerde op Broadway (onder andere in Arthur Millers toneelstuk After the Fall), speelde in films van Eliza Kazan (ook haar echtgenoot) en maakte met Wanda naam als een van de (zeer) weinige vrouwelijke regisseurs die destijds een independent film in de theaters wisten te krijgen. Wanda – portret van een vrouw gegijzeld binnen een patriarchaal systeem – kwam uit ten tijde van de tweede feministische golf, en leidde een wat verborgen bestaan als cultfilm.

In 2010 werd de film gerestaureerd (vanaf de originele 16mm-kopie en de 35mm-distributiekopie) en kwam in de belangstelling te staan als boegbeeld van de Amerikaanse feministische cinema, gemaakt door een vrouw die evenveel aandacht verdiende als de grensverleggende mannelijke makers van het nieuwe Hollywood. De restauratie werd gedaan door UCLA Film & Television Archive, met steun van Gucci en The Film Foundation.